საბედისწერო ხუმრობა საიუველირო მაღაზიაში: როგორ ემსხვერპლა “ლაციოს” ვარსკვლავი საკუთარ იუმორს

ფეხბურთის ისტორია ხშირად ჰგავს კინემატოგრაფს, სადაც სპორტული ტრიუმფები და ადამიანური ტრაგედიები ერთმანეთში ირევა. თუმცა, ის, რაც 1977 წლის 18 იანვარს რომში მოხდა, ჰოლივუდის ყველაზე აბსურდული და შავი იუმორის მქონე სცენარისტის ფანტაზიასაც კი აღემატება. ეს არის ისტორია ლუჩანო რე ჩეკონიზე – კაცზე, რომელმაც “ლაციოს” საჩემპიონო ისტორია დაწერა, მაგრამ საკუთარ სიცოცხლეს ერთი უწყინარი, თუმცა საბედისწერო ხუმრობით დაუსვა წერტილი.

70-იანი წლების ველური “ლაციო” და “ქერა ანგელოზი”

იმისათვის, რომ რე ჩეკონის ტრაგედიის სრული კონტექსტი გავიგოთ, უნდა ვიცოდეთ, თუ რას წარმოადგენდა 1970-იანი წლების “ლაციო”. ეს იყო გუნდი, რომელიც ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ქაოტურ, შეშლილ და ამავდროულად, ნიჭიერ კრებულად ითვლება. კლუბის გასახდელი შუაზე იყო გახლეჩილი რადიკალური პოლიტიკური შეხედულებებისა და კონფლიქტების გამო. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ ფეხბურთელები ორ სხვადასხვა გასახდელში იცვლიდნენ ტანსაცმელს და ვარჯიშებზე ერთმანეთს დაუნდობლად ამტვრევდნენ ფეხებს.

ამ გუნდში ბევრი ფეხბურთელი თან ატარებდა ცეცხლსასროლ იარაღს. ცნობილია ისტორიები, როდესაც სასტუმროში ყოფნისას, “ლაციოს” მოთამაშეები (მაგალითად, სერჯო პეტრელი) ფანჯრიდან იარაღს ისროდნენ – ხან ჩიტების მოსაკლავად, ხან ქუჩის ლამპიონების ჩასაქრობად და ხანაც, უბრალოდ, ხმაურიანი გულშემატკივრების დასაშინებლად.

სწორედ ამ შეშლილთა თავშესაფარში, მთავარმა მწვრთნელმა ტომაზო მაესტრელიმ მოახერხა წარმოუდგენელი რამ – მან ეს ქაოსი ერთ მუშტად შეკრა და 1973/74 წლების სეზონში “ლაციომ” თავის ისტორიაში პირველი სერია ა-ს ჩემპიონობა (სკუდეტო) მოიპოვა, რა დროსაც უკან ლეგენდარული “იუვენტუსი” ჩამოიტოვა.

ამ ტრიუმფის ერთ-ერთი მთავარი შემოქმედი სწორედ ლუჩანო რე ჩეკონი გახლდათ. მოედანზე ის იყო დაუღალავი, უნივერსალური ნახევარმცველი, რომელიც შავ სამუშაოს ასრულებდა. ღია ფერის თმისა და კეთილი ღიმილის გამო, გულშემატკივრებმა მას “ქერა ანგელოზი” (L’Angelo Biondo) შეარქვეს. იარაღიან და აგრესიულ თანაგუნდელებს შორის, რე ჩეკონი ყველაზე გაწონასწორებულ, მშვიდ და პოზიტიურ ადამიანად ითვლებოდა. მას უყვარდა სიცოცხლე, იუმორი და მეგობრებთან ერთად უწყინარი ხუმრობები. სამწუხაროდ, სწორედ ამ თვისებამ მიიყვანა ის სიკვდილამდე.

1977 წლის 18 იანვარი: ძარცვა, რომელიც არ შედგა

ზამთრის იმ სუსხიან საღამოს, 28 წლის ლუჩანო რე ჩეკონი, მისი თანაგუნდელი პიეტრო გედინი და მათი საერთო მეგობარი რომის ქუჩებში სეირნობდნენ. მათ გადაწყვიტეს, შეევლოთ საიუველირო მაღაზიაში, რომლის მფლობელსაც, ბრუნო ტაბოკინის, პირადად იცნობდნენ.

რე ჩეკონიმ, რომელსაც ყოველთვის უყვარდა მეგობრების შეშინება და გაშაყირება, იფიქრა, რომ იდეალური მომენტი იყო მორიგი ხუმრობისთვის. მაღაზიაში შესვლის წინ მან პალტოს საყელო აიწია, სახე ნაწილობრივ დაიფარა, ჯიბეში ხელი ისე ჩაიდო, თითქოს იარაღი ედო, კარი შეაღო და ხმამაღლა დაიყვირა:

“ხელები მაღლა, ეს ძარცვაა! არავინ გაინძრეს!”

ფეხბურთელმა არ იცოდა ერთი საბედისწერო დეტალი: სულ რამდენიმე კვირის წინ, ბრუნო ტაბოკინის მაღაზია ნამდვილმა შეიარაღებულმა მძარცველებმა დააყაჩაღეს. სტრესის ქვეშ მყოფ იუველირს, თავდაცვის მიზნით, დახლქვეშ უკვე გამზადებული ჰქონდა დატენილი სანადირო თოფი.

როდესაც ტაბოკინიმ იარაღი ამოიღო, პიეტრო გედინი მაშინვე მიხვდა საქმის სერიოზულობას და შეშინებულმა ხელები მაღლა ასწია. მაგრამ რე ჩეკონიმ იფიქრა, რომ მფლობელიც ხუმრობაში აჰყვა. ის იღიმოდა და წინ ნაბიჯის გადადგმა სცადა. პანიკაში მყოფმა იუველირმა, რომელმაც სიბნელეში ფეხბურთელის სახე ვერ იცნო, სასხლეტს ხელი გამოჰკრა.

ტყვია ლუჩანოს პირდაპირ მკერდში მოხვდა. ის იატაკზე დაეცა და სისხლისგან იცლებოდა. შოკირებულმა მეგობრებმა და თავად იუველირმა, როდესაც მიხვდა თუ ვინ ესროლა, მაშინვე სასწრაფო გამოიძახეს. თუმცა უკვე გვიანი იყო. ფეხბურთელის ბოლო სიტყვები, სანამ გონებას დაკარგავდა, სწორედ ამ ტრაგედიის მთელ აბსურდულობას აღწერს:

“ეს უბრალოდ ხუმრობაა… ეს მხოლოდ ხუმრობაა.”

საავადმყოფოში მიყვანიდან 30 წუთში ლუჩანო რე ჩეკონი გარდაიცვალა. მან დატოვა მეუღლე და ორი მცირეწლოვანი შვილი.

მემკვიდრეობა, რომელიც დროს უძლებს

ამ ამბავმა მთელი იტალია შოკში ჩააგდო. საიუველირო მაღაზიის მფლობელი დააკავეს, თუმცა მოგვიანებით სასამართლომ ის გაამართლა, რადგან დაადგინა, რომ ტაბოკინი აუცილებელი მოგერიების ფარგლებში, თავდაცვის მიზნით მოქმედებდა.

დღეს, როდესაც ფეხბურთი წარმოუდგენლად სტერილური და პროფესიონალური გახდა, როცა მოთამაშეების ქცევას უმკაცრესი კონტრაქტები არეგულირებს, რთული წარმოსადგენია მსგავსი ისტორიის გამეორება. 70-იანი წლების ფეხბურთი თავისი რომანტიკით, სიგიჟითა და უკონტროლო ვნებებით სავსე ეპოქა იყო.

ლუჩანო რე ჩეკონი კი სამუდამოდ დარჩა რომის “ლაციოს” ისტორიაში, როგორც ტრაგიკული გმირი. დღემდე, კლუბის ფანატები, “კურვა ნორდის” ტრიბუნაზე ხშირად აფრიალებენ უზარმაზარ დროშას, რომელზეც გამოსახულია მომღიმარი სახე და წარწერა — “L’Angelo Biondo” (ქერა ანგელოზი). კაცი, რომელსაც ძალიან უყვარდა სიცოცხლე და რომელსაც ერთმა უადგილო ხუმრობამ ყველაფერი წაართვა.