ფატალური ავარია და 33 წლის შემდეგ გაპრეზიდენტებული ფანი: ჯიჯი მერონის ტრაგედია

ფეხბურთის ისტორიაში ბედისწერის არაერთი დრამატული და მტკივნეული ისტორია გვხვდება, თუმცა ის, რაც ტურინის “ტორინოსა” და მის ვარსკვლავ ჯიჯი მერონის თავს გადახდა, ნებისმიერ მხატვრულ დრამას აღემატება. ეს არის ამბავი თავისუფლებისმოყვარე გენიოსზე, რომელსაც “იტალიელ ჯორჯ ბესტს” ეძახდნენ, ფატალურ საგზაო შემთხვევაზე და მის ყველაზე თავგადაკლულ გულშემატკივარზე, რომელიც ტრაგედიიდან 33 წლის შემდეგ კლუბის პრეზიდენტი გახდა.

“შინდისფერი პეპელა” და ბოჰემური ცხოვრება

1960-იანი წლების იტალია მკაცრი, ტაქტიკური და კონსერვატიული ფეხბურთით გამოირჩეოდა. სწორედ ამ გარემოში გამოჩნდა ლუიჯი (ჯიჯი) მერონი – მარჯვენა გარემარბი, რომელმაც ყველა არსებული დოგმა დაანგრია. მოედანზე ის ვირტუოზული დრიბლინგით, წარმოუდგენელი სისწრაფითა და მოულოდნელი გადაწყვეტილებებით გამოირჩეოდა. მისი მსუბუქი, ელეგანტური მოძრაობების გამო გულშემატკივრებმა მას “შინდისფერი პეპელა” (La Farfalla Granata) შეარქვეს.

მოედნის მიღმა კი მერონი ნამდვილი როკ-ვარსკვლავი იყო: ატარებდა გრძელ თმასა და წვერს, თავად ქმნიდა საკუთარი ტანსაცმლის დიზაინს, ხატავდა ექსპრესიონისტულ ტილოებს, უსმენდა ჯაზსა და The Beatles-ს. ტურინის ქუჩებში ის ხშირად ჩნდებოდა საბმელზე გამობმული შინაური ქათმით, რომელსაც ძაღლივით ასეირნებდა. ის იყო თავისუფლების სიმბოლო ეპოქაში, როდესაც იტალიური ფეხბურთი მოთამაშეებისგან მკაცრ დისციპლინას მოითხოვდა.

როდესაც “იუვენტუსმა” მის სანაცვლოდ იმ დროისთვის ასტრონომიული თანხა – 750 მილიონი ლირა შესთავაზა “ტორინოს”, კლუბის ქომაგებმა ქარხნებში გაფიცვა მოაწყვეს და პრეზიდენტის სახლთან დემონსტრაცია გამართეს. ტრანსფერი ჩაიშალა – მერონი ტურინელებისთვის ხელშეუხებელ კერპად იქცა.

საბედისწერო საღამო კორსო რე უმბერტოზე

1967 წლის 15 ოქტომბერს “ტორინომ” საკუთარ მოედანზე გენუის “სამპდორია” 4-2 დაამარცხა. მერონიმ მორიგი ბრწყინვალე მატჩი ჩაატარა, თუმცა წითელი ბარათის გამო მოედანი ნაადრევად დატოვა. მატჩის შემდეგ ჯიჯი თანაგუნდელთან და მეგობართან, ფაბრიციო პოლეტისთან ერთად ქალაქის ცენტრში, კორსო რე უმბერტოს გამზირზე მდებარე ბარისკენ გაემართა, რათა საცოლესთან დაერეკა.

ქუჩის გადაკვეთისას ფეხბურთელები შუა გზაზე, გამყოფ ზოლთან შეჩერდნენ, რადგან მათკენ სწრაფად მომავალი მანქანა შენიშნეს. უკან ნაბიჯის გადადგმისას მერონის სხვა ავტომობილი – Fiat 124 Coupe დაეჯახა. დარტყმა იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა, რომ ფეხბურთელი საპირისპირო ზოლში გადავარდა, სადაც მას მეორე მანქანამაც გადაუარა. 24 წლის ჯიჯი მერონი საავადმყოფოში მიყვანიდან რამდენიმე საათში გარდაიცვალა.

ფანი საჭესთან – ატილიო რომერო

ტრაგედიის ყველაზე მისტიკური და შემზარავი დეტალი იმ Fiat-ის მძღოლის ვინაობა იყო, რომელმაც პირველი დარტყმა მიაყენა მერონის. საჭესთან 19 წლის სტუდენტი, ატილიო რომერო იჯდა. რომერო იყო “ტორინოს” ფანატიკური გულშემატკივარი, რომლის ოთახის კედლები მთლიანად ჯიჯი მერონის პოსტერებით იყო დაფარული. მეტიც, ახალგაზრდა ატილიო ცდილობდა ყველაფერში თავის კუმირს დამსგავსებოდა – ატარებდა ზუსტად იმავე სტილის ვარცხნილობასა და ტანსაცმელს.

როდესაც რომერომ გააცნობიერა, თუ ვინ იწვა ასფალტზე, ის შოკისგან გონებადაკარგული პოლიციის განყოფილებაში მივიდა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ მძღოლს სიჩქარისთვის არ გადაუჭარბებია და ეს იყო საბედისწერო უბედური შემთხვევა. რომეროს ბრალი არ დამტკიცდა, თუმცა ამ ტრაგედიის სიმძიმე მას მთელი ცხოვრება გაჰყვა.

დერბი ცრემლებით და ნესტორ კომბინის ჰეთ-თრიკი

მერონის დაკრძალვას ტურინში 20 000-ზე მეტი ადამიანი დაესწრო. ტრაგედიიდან ზუსტად ერთ კვირაში კი ტურინული დერბი იყო ჩანიშნული – “ტორინო” მოსისხლე მტრის, “იუვენტუსის” წინააღმდეგ.

ეს მატჩი იტალიური ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ემოციურ დაპირისპირებად დარჩა. მერონის უახლოესმა მეგობარმა, ფრანგმა თავდამსხმელმა ნესტორ კომბინმა, რომელიც მთელი კვირა ტიროდა და მაღალი სიცხით იწვა, მოედანზე გასვლა მაინც გადაწყვიტა. კომბინმა “იუვენტუსს” ჰეთ-თრიკი შეუსრულა, მეოთხე გოლი კი ალბერტო კარელიმ გაიტანა – ფეხბურთელმა, რომელსაც იმ დღეს მერონის 7-ნომრიანი მაისური ეცვა. “ტორინომ” 4-0 გაიმარჯვა. მატჩის შემდეგ არცერთ ფეხბურთელს არ უზეიმია, მთელი სტადიონი ერთხმად ტიროდა.

ბედის წარმოუდგენელი ირონია: 33 წლის შემდეგ

ამ ისტორიას ალბათ ყველა დროის ყველაზე უცნაური და დაუჯერებელი დასასრული აქვს. გავიდა წლები, ატილიო რომერომ წარმატებული ბიზნეს-კარიერა ააწყო. 2000 წელს, ტრაგედიიდან 33 წლის შემდეგ, “ტორინოს” ახალმა მფლობელმა, ფრანჩესკო ჩიმინელიმ კლუბის პრეზიდენტად სწორედ ატილიო რომერო დანიშნა.

ადამიანი, რომელმაც 1967 წელს უნებლიეთ საკუთარი კლუბის უდიდესი ლეგენდა იმსხვერპლა, იმავე კლუბის პირველი პირი გახდა. რომერო “ტორინოს” 2005 წლამდე ხელმძღვანელობდა. მისი პრეზიდენტობის პერიოდი დრამატული გამოდგა და კლუბის ფინანსური კოლაფსით დასრულდა, თუმცა თავად ფაქტი ფეხბურთის ისტორიაში დარჩა, როგორც ბედისწერის ყველაზე წარმოუდგენელი და შემზარავი დამთხვევა.